ഹുബ്ബ്‌, ഖൗഫ്, റജാ’അ

Standard

f8b5b4a658f6ce8aadade239a011dcf7--rainbow-colors-giovanni

(ഹുബ്ബ്‌/മുഹബ്ബത്ത്: അല്ലാഹുവിനെ ഒരു അടിമ അവന്റെ ഹൃദയത്താൽ പരിപൂർണ്ണവും സത്യസന്ധവുമായി മറ്റേതൊന്നിനേക്കാളും അധികം സ്നേഹിക്കുക. ഈ സത്യമായ സ്നേഹം അവനോടുള്ള അനുസരണം നിർബന്ധമാക്കും എന്ന പോലെ തന്നെ അവനോടുള്ള ആജ്‌ഞാനിഷേധങ്ങൾ വിരുദ്ധമാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അല്ലാഹുവിനു പ്രിയപ്പെട്ടവർ അവനു പ്രിയപ്പെട്ടവരാകുന്നു എന്ന പോലെ  അല്ലാഹുവിന്റെ ശത്രുക്കളെ അവൻ വെറുക്കുകയും ചെയ്യൂന്നു.

ഖൗഫ്: അല്ലാഹുവിനോടുള്ള പരിപൂർണ്ണമായ ഭയത്താൽ അവന്റെ ആജ്ഞകൾ അനുസരിക്കുകയും അവൻ നിരോധിച്ചത് വെടിയുകയും ചെയ്യുക.

റജാ’അ: അള്ളാഹുവിന്റെ മികവേറിയ നന്മയിലും ഔദാര്യത്തിലുമുള്ള ശുഭ പ്രതീക്ഷ)

ചില സലഫുകൾ പറയുമായിരുന്നു, “ആരൊരുവൻ ‘ഹുബ്ബി’നാൽ മാത്രം അല്ലാഹുവെ ഇബാദത്തു ചെയ്യുന്നുവോ, അവൻ ഒരു ‘സിൻദീഖ്’ ആകുന്നു. ഇനി ആരൊരുവൻ ‘ഖൗഫി’നാൽ മാത്രം അല്ലാഹുവെ ഇബാദത്തു ചെയ്യുന്നുവോ, അവൻ ഒരു ‘ഹറൂറി’ ആകുന്നു. ഇനി ആരൊരുവൻ ‘റജാ-അ’നാൽ മാത്രം അല്ലാഹുവെ ഇബാദത്തു ചെയ്യുന്നുവോ, അവൻ ഒരു ‘മുർജി’ഇ’ ആകുന്നു.” 

(അൽ-ഫതാവാ – 10/81, 11/390)

അഹ്ലുൽ-ഇല്മിൽ ഒന്നിലേറെ പണ്ഡിതരിൽ നിന്നും ഉദ്ധരിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ളതാണ് ഈ ഇബാറത്ത്. ശൈഖുൽ ഇസ്ലാം ഇബ്നു തയ്മിയ്യയും മറ്റും പല സലഫുകളിൽ നിന്നും ഇത് ഉദ്ധരിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇബാദത്തിന്റെ കാര്യത്തിൽ ജനങ്ങളിലുള്ള വിവിധ തരങ്ങളെ കുറിച്ചും അതിന്റെ സ്തംഭങ്ങളെ കുറിച്ചും ഒരു വിശദീകരണം ഇതിൽ അടങ്ങിയിട്ടുണ്ട്.

ഇബാദത്തിന്റെ സ്തംഭങ്ങൾ മൂന്നാണെന്നത് അറിയപ്പെട്ടതാണ്.

1) അല്ലാഹുവിനോടുള്ള പരിപൂർണ്ണമായ “മുഹബ്ബത്ത്”

2) അല്ലാഹുവിനോടുള്ള പരിപൂർണ്ണമായ “റജാ’അ”

3) അല്ലാഹുവിനോടുള്ള പരിപൂർണ്ണമായ “ഖൗഫ്”

അതിനാൽ നീ ഏതൊരു വിധത്തിലുള്ള ഒരു ഇബാദത്ത് ചെയ്യുകയാണെങ്കിലും, നിന്നോട് നീ എന്തിനു വേണ്ടി ഇത് ചെയ്യുന്നു എന്ന് ചോദിച്ചാൽ നിന്റെ മറുപടി, “അല്ലാഹുവിന്റെ പ്രതിഫലങ്ങൾ പ്രതീക്ഷിച്ചു കൊണ്ട്, അവന്റെ ശിക്ഷയെ ഭയന്ന് കൊണ്ട്, പരിശുദ്ധനായ അവനോടുള്ള മുഹബ്ബത് കൊണ്ട്” എന്നാകേണ്ടതുണ്ട്. അതിനാൽ ഏതൊരു വിധത്തിൽ അല്ലാഹുവിനെ ഇബാദത്ത് ചെയ്യുകയാണെങ്കിലും ഈ മൂന്നു കാര്യങ്ങളും അതിൽ ഉണ്ടാകേണ്ടതുണ്ട്. ചില പണ്ഡിതർ ഈ മൂന്നു കാര്യങ്ങളെ ഒരു പക്ഷിയുടെ ശിരസ്സിനോടും അതിന്റെ രണ്ടു ചിറകുകളോടും ഉപമിച്ചിട്ടുണ്ട്. അതിന്റെ ശിരസ്സ് ‘മുഹബ്ബത്താ’കുന്നു. അതിന്റെ ചിറകുകളാകട്ടെ ‘ഖൗഫും’ ‘റജാഅ’-യും. ഒരു പക്ഷിക്ക് നേരാംവിധം പറക്കുവാനായി ഈ മൂന്നു ഭാഗങ്ങളും ഇല്ലാതെ സാധ്യമല്ല. അതിനു ശിരസ്സില്ലെങ്കിൽ അതെങ്ങിനെ പറക്കും? അതിന്റെ ഏതെങ്കിലും ഒരു ചിറക് നഷ്ടപ്പെടുകയോ അല്ലെങ്കിൽ അതിന് ക്ഷതമേൽക്കുകയോ ചെയ്താൽ അതെങ്ങിനെ പറക്കും? അതിനാൽ ഈ മൂന്നും, അതിൽ ഭിന്നത സംഭവിക്കാതെ, ഒന്നിച്ചു തന്നെ വേണ്ടതുണ്ട്. അതിനാൽ ജനങ്ങളിൽ ഒരു തരക്കാർ ഏതെങ്കിലും ഒന്ന് മാത്രം എടുക്കുന്നത് നാം കണ്ടാൽ അവർ യഥാർത്ഥ മാർഗ്ഗത്തിൽ നിന്നും വ്യതിചലിച്ചിരിക്കുന്നു, നേർമാർഗ്ഗത്തിലേക്കുള്ള മാർഗ്ഗദർശനം അവർക്ക് ലഭിച്ചിട്ടില്ല തന്നെ.

ഒന്നാം വിഭാഗം 

ആരൊരുവൻ ‘ഹുബ്ബി’നാൽ മാത്രം അല്ലാഹുവെ ഇബാദത്തു ചെയ്യുന്നുവോ, അതായത് അവന് അല്ലാഹുവിന്റെ പ്രതിഫലങ്ങളിലുള്ള പ്രതീക്ഷയോ അവന്റെ ശിക്ഷകളോടുള്ള ഭയമോ ഇല്ല, എന്നാൽ അല്ലാഹുവോടുള്ള മുഹബ്ബത്ത് മാത്രമാണുള്ളത് എങ്കിൽ ഇത് അവനിലുള്ള ‘സൻദഖ’-യുടെ അടയാളമാണ് എന്നാണ് അഹ്ലുൽ-ഇൽമ്‌ പറഞ്ഞിട്ടുള്ളത്. അങ്ങിനെയെങ്കിൽ കാര്യം അപകടകരമാണ്. എന്തെന്നാൽ ഒരുവൻ അല്ലാഹുവിനെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു എന്ന് അവകാശപ്പെടുന്നുവെങ്കിലും അല്ലാഹുവിന്റെ പ്രതിഫലങ്ങളിൽ പ്രതീക്ഷയോ അവന്റെ ശിക്ഷകളിൽ ഭയമോ ഇല്ല എങ്കിൽ അവന്റെ സ്നേഹം വെറുമൊരു അവകാശവാദമാണ്. അതിൽ സത്യമില്ല.

യഹൂദർ അവർ അല്ലാഹുവിന്റെ പ്രിയങ്കരർ എന്ന് അവകാശപ്പെടാറുണ്ടായിരുന്നു. അതവർക്ക് എന്തെങ്കിലും പ്രയോജനം ചെയ്തുവോ?

“യഹൂദരും ക്രിസ്ത്യാനികളും പറഞ്ഞു: ഞങ്ങൾ അല്ലാഹുവിന്റെ മക്കളും അവന്ന്‌ പ്രിയപ്പെട്ടവരുമാകുന്നു എന്ന്‌.” (അൽ-മാ’ഇദ:18)

അങ്ങിനെ അവർ സർവലോകങ്ങളുടെയും റബ്ബായ ആല്ലാഹുവിന്റെ പ്രിയങ്കരർ എന്ന് സ്വയം അനുമാനിക്കുകയായിരുന്നു. എന്നാൽ അല്ലാഹു അവരെ ഖണ്ഡിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു,

“(നബിയേ) പറയുക: പിന്നെ എന്തിനാണ്‌ നിങ്ങളുടെ കുറ്റങ്ങൾക്ക്‌ അല്ലാഹു നിങ്ങളെ ശിക്ഷിക്കുന്നത്‌? അങ്ങനെയല്ല; അവന്റെ സൃഷ്ടികളിൽ പെട്ട മനുഷ്യർ മാത്രമാകുന്നു നിങ്ങൾ.” (അൽ-മാ’ഇദ:18) 

അങ്ങിനെ അല്ലാഹു അവരുടെ വ്യാജമായ ആ സ്നേഹവാദം നിരാകരിക്കുകയാണുണ്ടായത്. അങ്ങിനെ ആരെങ്കിലും ഈ വിധം സ്നേഹം അവകാശപ്പെടുകയാണെങ്കിൽ അവരെ ഒരു ആയത്തിനാൽ അല്ലാഹു പരീക്ഷിക്കുന്നതാണ്. ചില പണ്ഡിതർ ഈ ആയത്തിനെ പരീക്ഷണത്തിന്റെ അല്ലെങ്കിൽ പരീക്ഷയുടെ ആയത്ത് എന്ന് വിളിക്കാറുണ്ട്.

“(നബിയേ) പറയുക: നിങ്ങൾ അല്ലാഹുവെ സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ എന്നെ നിങ്ങൾ പിൻപറ്റുക.” (ആൽ-ഇമ്രാൻ:31)  

അതായത്, അല്ലാഹുവിനെ സ്നേഹിക്കുന്നതായി അവകാശപ്പെടുന്നവരേ! നിങ്ങൾ അതിൽ സത്യസന്ധരെങ്കിൽ അവന്റെ ദൂതനെ നിങ്ങൾ പിൻപറ്റുക. മുഹമ്മദിനെ (صلى الله عليه و سلم) നിങ്ങൾ പിൻപറ്റുക. എങ്കിൽ നിങ്ങൾ സത്യസന്ധരായേക്കാം.

അതിനാലാണ് ഹുബ്ബിന്റെ ഈ വിഷയത്തിൽ ചിലർ അപകടകരമായ ചില വഴികളിൽ എത്തിച്ചേർന്നിട്ടുള്ളത്. അവർ ഇബാദത്തിന്റെ ഏറ്റവും ഉന്നതാവസ്ഥകളിൽ എത്തിയതായി വാദിക്കുന്നു. ഏതു വരെക്കെന്നാൽ, ചിലർ പറയുമായിരുന്നു

(സൂഫികൾക്കിടയിൽ പ്രചാരമുള്ള, എന്നാൽ ശരീയത്തിന്ന് വിരുദ്ധമായ അർത്ഥതലങ്ങളുള്ള, ഒരു കവിതയിലെ ചില വരികൾ ഷെയ്ഖ് ഉദ്ധരിച്ചു…)

അങ്ങിനെയവർ ഇബാദത്തുകൾ അല്ലാഹുവിന്റെ പ്രതിഫലങ്ങൾ പ്രതീക്ഷിച്ചു കൊണ്ടോ അവന്റെ ശിക്ഷയെ ഭയന്ന് കൊണ്ടോ ആയിരുന്നില്ല സമീപിച്ചിരുന്നത്. അല്ലാഹുവിനോട് ആശയോടും പേടിയോടും കൂടി അവർ ദു’ആ ചെയ്തിരുന്നുമില്ല. ഈ പാത അൻബിയാക്കളുടെയോ മുർസലീങ്ങളുടെയോ, അവരുടെ മാർഗ്ഗം പിപിൻപറ്റിയ സ്വാലിഹീങ്ങളുടെയോ, പാതയല്ല.

“തീർച്ചയായും അവർ (പ്രവാചകന്മാർ) ഉത്തമകാര്യങ്ങൾക്ക്‌ ധൃതികാണിക്കുകയും, ആശിച്ച്‌ കൊണ്ടും, പേടിച്ചുകൊണ്ടും നമ്മോട്‌ പ്രാർത്ഥിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവരായിരുന്നു. അവർ നമ്മോട്‌ താഴ്മ കാണിക്കുന്നവരുമായിരുന്നു.” (അൽ-അൻബിയാ:90)

ഒരു ആബിദ്, അവൻ സഞ്ചരിക്കേണ്ടതായ യഥാർത്ഥ മാനം ഇതാണ്. എന്നാൽ ‘സൻദഖ’-യുടെ കാര്യമോ അപകടകരമാണ്. അതിന്റെയർത്ഥം നിഫാഖുൽ-അക്ബർ (വലിയ നിഫാഖ്) അല്ലെങ്കിൽ വിശ്വാസത്തിലെ കാപട്യം എന്നാണ്. പുറമെ ഇസ്‌ലാം പ്രകടിപ്പിക്കുകയും എന്നാൽ അകത്ത് പ്രതാപശാലിയായ അല്ലാഹുവിലുള്ള അവിശ്വാസം മറച്ചുപിടിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന അവസ്ഥ. ഏതൊരു ആബിദിനും അത്യാവശ്യമായി അല്ലാഹുവിനോടു വേണ്ട ഖൗഫും റജാ’അ-യും ഒഴിവാക്കുന്നതിലൂടെയാണിത്.

രണ്ടാം വിഭാഗം

ആരൊരുവൻ ‘ഖൗഫി’നാൽ മാത്രം അല്ലാഹുവെ ഇബാദത്തു ചെയ്യുന്നുവോ, താക്കീതുകളല്ലാതെ മറ്റൊന്നും അവനു സൂചിപ്പിക്കുവാനില്ല. ഈയൊരു വിഭാഗം ഖൗഫ് മാത്രമാണ് വഹിക്കുന്നത്. ആരെങ്കിലും ‘ഖൗഫി’നാൽ മാത്രം ഇബാദത്തു ചെയ്‌താൽ അവൻ അല്ലാഹുവിൽ നിന്നുള്ള ആശ്വാസത്തിൽ നിന്നും അവന്റെ പരമമായ കാരുണ്യത്തിൽ നിന്നും നിരാശപ്പെടുന്നതാണ്. എന്നാൽ ഇത് ശരിയല്ല. ഇത് ഹറൂറികൾ എന്ന് വിളിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന ഒരു വിഭാഗം ജനങ്ങൾ ചെയ്തുപോന്നിരുന്നു. കൂഫയിലുള്ള ഹറൂറ എന്ന ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ നിന്നുള്ളവരായിരുന്നു അവർ. അവരാണ് ഖവാരിജുകൾ. താക്കീതിന്റെ ആയത്തുകളിലേക്കു മാത്രമായിരുന്നു അവർ നോക്കിയിരുന്നത്. വാഗ്‌ദാനങ്ങൾ അവർ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നില്ല. അങ്ങിനെ വാഗ്‌ദാനങ്ങൾ മാറ്റിവെച്ചു താക്കീതുകൾ മാത്രവുമായാണ് അവർ മുന്നോട്ടു പോയിരുന്നത്. എന്നാൽ ‘റജാഅ’ മാറ്റിവെച്ചു ‘ഖൗഫ്’ മാത്രം വഹിച്ചുകൊണ്ടായിരുന്നു അവർ സ്വയം മുന്നേറിയിരുന്നത്. അതിനാൽ തന്നെ അവർ ഇബാദത്തിൽ നേർമാർഗം പ്രാപിച്ചില്ല.

മൂന്നാം വിഭാഗം

ഇനി മൂന്നാം വിഭാഗമാകട്ടെ, അവൻ അല്ലാഹുവിനെ ‘റജാഅ’-യാൽ മാത്രമാണ് ഇബാദത്തു ചെയ്യുന്നത്. ഓരോ തവണ പാപങ്ങളിൽ വന്നു വീഴും നേരവും ഇസ്‌തിഗ്‌ഫാർ ചെയ്യുവാനോ അതിൽ നിന്ന് തൗബ ചെയ്തു മടങ്ങുവാനോ അവൻ ശ്രമിച്ചിരുന്നില്ല. അവൻ ഒരു തെറ്റുകാരനും, പാപിയും  ആയിരിക്കെത്തന്നെ സ്വയം താൻ ഇബാദത്തുകളിൽ തികഞ്ഞവനെന്നും ഏറ്റവും നേർമാർഗ്ഗത്തിലുള്ളവനെന്നും കരുതിയിരുന്നു. അവൻ വലിയതും ചെറിയതുമായ പാപങ്ങൾ ചെയ്തിരുന്നു, അതിൽ നിന്നുമൊന്നും അവൻ അല്ലാഹുവിങ്കലേക്കു തൗബ ചെയ്തു മടങ്ങിയിരുന്നില്ല. അവൻ പറയുമായിരുന്നു, “ഇതെന്റെ ദൗർബല്യമാണ്, പക്ഷെ അല്ലാഹു എല്ലാം പൊറുക്കുന്നവനും കാരുണ്യം വേണ്ടുവോളം നൽകുന്നവനുമല്ലോ”, അങ്ങിനെ അവൻ തൗബ ചെയ്യാതെ തുടരുമായിരുന്നു.

അതിനാൽ തന്നെയാണ് ഒരു മു’അമിനായ അടിമ ഖൗഫും റജാ’അയും യോജിപ്പിച്ചു കൊണ്ട് പോകുന്നതിന്റെ പ്രാധാന്യം അഹ്ലുൽ ഇൽമ് അറിയിച്ചു തന്നിട്ടുള്ളത്. അവൻ ഒരു പാപം പ്രവർത്തിച്ചാലോ അല്ലെങ്കിൽ അതിലേക്കു അവൻ വീണുപോകും എന്ന് ഭയപ്പെട്ടാലോ ആ ഭയം അവനെ കീഴടക്കുന്നതാണ്. ഇനിയവൻ ആ പാപത്തിൽ വീണുപോയാൽ തന്നെയും അവനെ ഒരു ഭയം പിടികൂടും, എന്തിനെന്നാൽ പാപകൂമ്പാരങ്ങളുടെ ആ ചതുപ്പിൽ നിന്നും സ്വയം പുറത്തുകടക്കുന്നതിനു വേണ്ടി. ഇല്ലെങ്കിൽ ഒരു പക്ഷെ അവൻ അതിൽ ആഴ്ന്നു പോയേക്കാം.

“വല്ല നീചകൃത്യവും ചെയ്തുപോയാൽ, അഥവാ സ്വന്തത്തോട്‌ തന്നെ വല്ല ദ്രോഹവും ചെയ്തു പോയാൽ അല്ലാഹുവെ ഓർക്കുകയും തങ്ങളുടെ പാപങ്ങൾക്ക് മാപ്പുതേടുകയും ചെയ്യുന്നവർക്കു വേണ്ടി. പാപങ്ങൾ പൊറുക്കുവാൻ അല്ലാഹുവല്ലാതെ ആരാണുള്ളത്‌? ചെയ്തുപോയ ( ദുഷ്‌ ) പ്രവൃത്തിയിൽ അറിഞ്ഞുകൊണ്ട്‌ ഉറച്ചുനിൽക്കാത്തവരുമാകുന്നു അവർ.” (ആൽ-ഇമ്രാൻ:135)   

അവർ സ്വയം സൂക്ഷിക്കുകയും ഒരു ഭയം അവരിൽ ഉണരുകയും ചെയ്തിരുന്നു. പാപങ്ങളിൽ വീണു പോയാൽ പ്രതാപശാലിയായ അല്ലാഹുവിന്റെ ശിക്ഷയിൽ ആശങ്കയും അവരിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഒരിക്കലും ഭയമോ ആശങ്കയോ കൂടാതെ “ഞാൻ അല്ലാഹുവെ പ്രതീക്ഷയാൽ മാത്രം ഇബാദത്ത് ചെയ്തു കൊള്ളാം” എന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നവരിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തരാണിവർ. അങ്ങിനെയുള്ളവൻ, ഒരു പക്ഷെ, അല്ലാഹുവിന്റെ കോപത്തെ തൊട്ടും അവന്റെ ശിക്ഷകളെ തൊട്ടും ഭയമില്ല എന്ന കാരണത്താൽ, അല്ലാഹുവിന്റെ നിയമ പരിധികളും വിധി വിലക്കുകളും ലംഘിച്ചേക്കാം.

ഈയൊരു ഇബാറത്ത് വളരെ പ്രാധാന്യമേറിയതാണ്. തീർച്ചയായും ഒരു മുസ്ലിം ഇതിനെക്കുറിച്ചു ചിന്തിക്കേണ്ടതും ഇബാദത്തിന്റെ മാർഗ്ഗത്തിൽ ഖൗഫും റജാ’അയും മുഹബ്ബത്തും ഒരുമിച്ചു ചേർത്ത് സഞ്ചരിക്കേണ്ടതുമാണ്.

(ഷെയ്ഖ് അബ്ദുൽ ബാസിത് ഇബ്നു സായദ്‌ അൽ-രൈദി(حفظه الله)-യുടെ “ശർഹ് ലത്വാ’ഇഫുൽ കലിം ഫിൽ ഇൽമ്” എന്ന ദർസിൽ നിന്നും)       

 

Advertisements

ഖുർ’ആനും ഹദീഥ് ഖുദ്‌സിയും തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസമെന്ത്?

Standard

2530491161

ഹദീഥ് ഖുദ്‌സിയെന്നാൽ:

നബി (ﷺ) തന്റെ റബ്ബിൽ നിന്നും ഉദ്ധരിക്കുന്നത്. അവയെ മുഹദ്ദിഥുകൾ ഹദീഥുകളിൽ തന്നെയാണ് കൂട്ടിയിട്ടുള്ളത്. എന്തെന്നാൽ അവയും അതെത്തിച്ചു തരുന്ന നബി (ﷺ)-യിലേക്കു തന്നെയാണ് ചേർത്തപ്പെടുന്നത്. എന്നാൽ അവ ‘ഇജ്മാഅ’ പ്രകാരം ഖുർ’ആനിൽ നിന്നുള്ളതല്ല. അവയിൽ ഓരോന്നും (ഖുർ’ആനും ഹദീഥ് ഖുദ്‌സിയും) അല്ലാഹുവിൽ നിന്ന് ഈ ഉമ്മത്തിനെത്തിച്ചു കൊടുത്ത് നബി (ﷺ) ആണെന്നിരിക്കിലും.

ഹദീഥ് ഖുദ്‌സിയിൽ വന്നിട്ടുള്ള വാക്കുകളെ കുറിച്ച് ഉലമാക്കൾക്കിടയിൽ വിയോജിപ്പുണ്ട്. അവ അല്ലാഹുവിന്റെ കലാം ആണോ? അതോ അല്ലാഹു തന്റെ റസൂലിന് (ﷺ) “വഹീ”യായി അർത്ഥമെത്തിക്കുകയും എന്നാൽ വാക്കുകൾ അല്ലാഹുവിന്റെ റസൂലിന്റെ വാക്കുകളും ആണോ? രണ്ട് അഭിപ്രായങ്ങളാണ് ഇതിലുള്ളത്.

1) ഹദീഥ് ഖുദ്‌സിയുടെ വാക്കുകളും അർത്ഥവും അല്ലാഹുവിൽ നിന്ന് തന്നെയുള്ളതാണ്. കാരണം നബി (ﷺ) അവയെ അല്ലാഹുവിലേക്ക് ചേർത്താണ് പറഞ്ഞിട്ടുള്ളത്. അടിസ്ഥാനപരമായി ഒരാളിൽ നിന്നുള്ള ഉദ്ധരണി അയാളുടെ വാക്കോടുകൂടി തന്നെയായിരിക്കും അതല്ലാതെ അതെത്തിക്കുന്ന വാഹകന്റെ വാക്കുകൾ ആയിരിക്കുകയില്ല എന്നുള്ളത് അറിയപ്പെടുന്നതാണ്. പ്രത്യേകിച്ചും നബി (ﷺ) വിശ്വാസ്യതയിലും വിവരണത്തിലും ജനങ്ങളിൽ അഗ്രഗണ്യനെന്നിരിക്കെ.

2) ഹദീഥ് ഖുദ്‌സിയുടെ അർത്ഥം അല്ലാഹുവിൽ നിന്നുള്ളതാണ് എന്നാൽ വാക്കുകൾ നബി (ﷺ)യുടെ വാക്കുകളാണ്. ഇതിന് രണ്ടു വശങ്ങളുണ്ട്:

a) ഹദീഥ് ഖുദ്‌സി വാക്കും അർത്ഥവും അല്ലാഹുവിൽ നിന്നുള്ളതെന്നു വന്നാൽ അത് ഖുർ’ആനിലും ഉന്നതമായ സനദോടു കൂടിയുള്ളതാകും. എന്തെന്നാൽ അത് നബി (ﷺ) തന്റെ റബ്ബിൽ നിന്നും ഒരു മധ്യസ്ഥനില്ലാതെ ഉദ്ധരിക്കുന്നതാകും. ഈ സന്ദർഭത്തിൽ നിന്ന് വ്യക്തമാകുന്നത്  അതാണ്. എന്നാൽ ഖുർ’ആനാകട്ടെ നബി (ﷺ)-ക്കു വന്നിറങ്ങിയത് ജിബ്രീൽ (عليه السلام) വഴിയാണ്. അല്ലാഹു ത’ആല പറഞ്ഞത് പോലെ, “വിശ്വസ്താത്മാവ്‌ (ജിബ്രീൽ) അതും കൊണ്ട്‌ ഇറങ്ങിയിരിക്കുന്നു, നിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ നീ താക്കീത്‌ നല്കുന്നവരുടെ കൂട്ടത്തിലായിരിക്കുവാൻ വേണ്ടിയത്രെ അത്‌, സ്പഷ്ടമായ അറബി ഭാഷയിലാണ്‌ (അത്‌ അവതരിപ്പിച്ചത്‌)” (അൽ-ശു’അറാ:193-195)

b) ഇനി ഹദീഥ് ഖുദ്‌സിയുടെ വാക്കുകൾ അല്ലാഹുവിൽ നിന്നുള്ളതാണെന്ന് വന്നാൽ അതും ഖുർ’ആനും തമ്മിൽ ഒരു വ്യത്യാസവും ഇല്ലാതാകും. കാരണം ആ അവസ്ഥയിൽ അവയെല്ലാം തന്നെ അല്ലാഹുവിന്റെ കലാമാണ്. കേവലയുക്തി ആവശ്യപ്പെടുന്ന പ്രകാരം അടിസ്ഥാനപരമായി അവ ഒത്തുവരുമ്പോൾ രണ്ടിനും സമമായ വിധിയാകും. എന്നാൽ ഖുർ’ആനും ഹദീഥ് ഖുദ്‌സിയും തമ്മിൽ വളരെയേറെ വ്യത്യാസങ്ങളുണ്ടെന്നത് അറിയപ്പെടുന്നതാണ്.

അതിൽ പെട്ടതാണ്:

  • b.1) ഹദീഥ് ഖുദ്‌സിയുടെ പാരായണം ഇബാദത് ആവുകയില്ല. അതായത് അതിന്റെ പാരായണം കൊണ്ട് മാത്രം അല്ലാഹുവിനെ ഇബാദത് ചെയ്യുവാൻ ഒരുവന് സാധിക്കുകയില്ല. അതിലെ ഓരോ അക്ഷരത്തിനും പത്തു സദ്‌പ്രവൃത്തികളുടെ പ്രതിഫലവും ലഭിക്കില്ല. എന്നാൽ ഖുർ’ആൻ പാരായണം ചെയ്തു ഇബാദത് ചെയ്യുവാൻ സാധിക്കും. അതിലെ ഓരോ അക്ഷരത്തിനും പത്തു സദ്‌പ്രവൃത്തികളുടെ പ്രതിഫലവും ലഭിക്കും.
  • b.2) അല്ലാഹു ജനങ്ങളെ ഖുർ’ആൻ പോലെയോ അല്ലെങ്കിൽ അതിൽ നിന്നുമുള്ള ഒരു ആയത് പോലെയോ ഉള്ള ഒന്ന് കൊണ്ട് വരുവാൻ സാധിക്കുമോ എന് വെല്ലു വിളിച്ചിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ ഹദീഥ് ഖുദ്‌സിയെ സംബന്ധിച്ചു അവരോടു അപ്രകാരം പറഞ്ഞിട്ടില്ല.
  • b.3) ഖുർ’ആൻ അല്ലാഹുവിന്റെയടുക്കൽ കാത്തുസൂക്ഷിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ളതാണ്. അല്ലാഹു പറഞ്ഞത് പോലെ, “തീര്ച്ചയായും നാമാണ്‌ ആ ഉല്ബോധനം അവതരിപ്പിച്ചത്‌. തീര്ച്ചയായും നാം അതിനെ കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്നതുമാണ്‌.” (അൽ-ഹിജ്ർ:9). ഹദീഥ് ഖുദ്‌സി അതിന്നു വിരുദ്ധമാണ്. അതിൽ സഹീഹും ഹസനും ആയവയുണ്ട്. ഇനി അതിലേക്കു ചേർത്ത് പറയുന്നവയിൽ ദ’ഈഫ് ആയവയും കെട്ടിച്ചമക്കപ്പെട്ടവ പോലുമുണ്ട്. ഇനിയവ (യഥാർത്ഥത്തിൽ) അവയിൽപ്പെട്ടതല്ലെങ്കിലും അവയിലേക്ക് ചേർത്ത് പറയപ്പെടുന്നവയാണ്. അതിന്റെ വാക്കുകൾ മുന്തിയും പിന്തിയും കൂടിയും കുറഞ്ഞും വന്നേക്കാം.
  • b.4) ഇനി ഇജ്മാഅ പ്രകാരം അറിയപ്പെട്ട കാര്യമാണ് ഖുർ’ആൻ അതിന്റെ അർത്ഥരൂപത്തിൽ ഓതുന്നത് അനുവദനീയമല്ല എന്നുള്ളത്. എന്നാൽ ഹദീഥ് ഖുദ്‌സി അതിന്റെ അർത്ഥരൂപത്തിൽ ഉദ്ധരിക്കുക എന്ന വിഷയത്തിൽ അഭിപ്രായ വ്യത്യാസമുണ്ട്. അധികം പണ്ഡിതന്മാരും അത് അനുവദനീയമാണ് എന്ന അഭിപ്രായക്കാരാണ്.
  • b.5) ഇനി ഖുർ’ആൻ നമസ്കാരത്തിൽ പാരായണം ചെയ്യുന്നത് മതവിധിയുള്ള കാര്യമാണ്. ചില സന്ദർഭങ്ങളിൽ അതില്ലാതെ നമസ്കാരം ശരിയാവുകയില്ല. ഹദീഥ് ഖുദ്‌സിയുടെ കാര്യത്തിൽ ഇത് വിരുദ്ധമാണ്.
  • b.6) ഇനി ഖുർ’ആൻ ഏറ്റവും ശരിയായ അഭിപ്രായപ്രകാരം ശുദ്ധിയുള്ളവനൊഴികെ ആരും സ്പർശിക്കാൻ പാടുള്ളതല്ല. ഹദീഥ് ഖുദ്‌സിയുടെ കാര്യത്തിൽ ഇത് വിരുദ്ധമാണ്.
  • b.7) അതു പോലെ ശരിയായ അഭിപ്രായപ്രകാരം ‘ഗുസ്ൽ’ ചെയ്യുന്നത് വരേയ്ക്കും ജനാബത്തിന്റെ അവസ്ഥയിലുള്ള ഒരാൾക്ക് ഖുർ’ആൻ വായിക്കുവാൻ പാടുള്ളതല്ല. ഇതും ഹദീഥ് ഖുദ്‌സിയുടെ കാര്യത്തിൽ വിരുദ്ധമാണ്.
  • b.8) ഇനി ഖുർ’ആൻ കൃത്യമായ “തവാതുർ” പ്രകാരം (സംശയത്തിന് വഴിയില്ലാത്ത വിധം വളരെയേറെ പരമ്പരകളിൽ നിന്നും ഉദ്ധരിക്കപ്പെട്ട്) സ്ഥിരപ്പെട്ടിട്ടുള്ളതിനാൽ നിശ്ചിതമായ ഒരു വസ്തുത എന്ന നിലയ്ക്ക് പ്രയോജനപ്പെടുന്നതാണ്. അതിൽ പണ്ഡിതരുടെ ഇജ്മാഅ പ്രകാരം സ്ഥിരപ്പെട്ടതിൽ നിന്നും ഒരക്ഷരത്തെപ്പോലും തള്ളി പറയുന്നവൻ തീർച്ചയായും അവിശ്വസിച്ചിരിക്കുന്നു. എന്നാൽ ഹദീഥ് ഖുദ്‌സിയുടെ കാര്യത്തിൽ ഒരാൾ ഏതെങ്കിലും ഒന്ന് സ്ഥിരപ്പെട്ടിട്ടില്ല എന്നവകാശപ്പെടുകയാണെങ്കിൽ അത് കൊണ്ട് മാത്രം  അയാൾ അവിശ്വസിക്കുകയില്ല. എന്നാൽ അത് നബി (ﷺ)യിൽ നിന്നും സ്ഥിരപ്പെട്ടു എന്നറിഞ്ഞു കൊണ്ടു അത് നിഷേധിക്കുകയാണെങ്കിൽ നബി (ﷺ)യോടുള്ള നിഷേധം മൂലം അവിശ്വസിയായേക്കാം.

ഇനി നബി (ﷺ) ഇത് അല്ലാഹുവിലേക്ക് ചേർത്തി പറഞ്ഞതാണ് എന്ന് പറയുന്നവർക്ക് (ഒന്നാം അഭിപ്രായമുള്ളവർക്കു) എന്റെ മറുപടി ഇതാണ്. അടിസ്ഥാനപരമായി ഒരാളിൽ നിന്നുള്ള ഉദ്ധരണി അയാളുടെ വാക്കോടുകൂടി തന്നെയായിരിക്കും. അതാണ് അടിസ്ഥാനം എന്ന് സമ്മതിച്ചാലും അയാളുടെ വാക്കുകളല്ലാതെ ഉദ്ദേശാർത്ഥം മാത്രവും ആകാം. ഖുർ’ആനിലുള്ളതു പോലെ, അല്ലാഹു ചില കൗലുകൾ അത് പറഞ്ഞവരിലേക്ക് ചേർത്ത് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. അവ വാക്കുകളാലല്ലാതെ അർത്ഥത്താലാണ് ചേർത്ത് പറഞ്ഞിട്ടുള്ളത് എന്ന് നമുക്കറിയാം. നബിമാരുടെ കഥകളിലും മറ്റും വന്നത് പോലെ. അതുപോലെ ഹുദ്ഹുദിന്റെയും ഉറുമ്പുകളുടെയും സംസാരവും. തീർച്ചയായും അവ അതേ വാക്കുകളാലല്ല ഉള്ളത്.

ഇതിനാൽ ഇവ രണ്ടിലേയും (അഭിപ്രായഭിന്നതയിലെ) ശരിയായ വാദം ഏതെന്ന് വ്യക്തമാകുന്നുണ്ട്. എന്നാൽ ഇതിലെ അഭിപ്രായ വ്യത്യാസം അല്ലാഹുവിന്റെ കലാമിനെ സംബന്ധിച്ച് അശ്അരികൾക്കും അഹ്‌ലുസുന്നത്തിനും ഇടയിലുള്ള അഭിപ്രായ വ്യത്യാസം പോലെയല്ല. കാരണം അവർ തമ്മിലുള്ള അഭിപ്രായ വ്യത്യാസം അല്ലാഹുവിന്റെ കലാമിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തെ സംബന്ധിച്ചാണ്. അഹ്‌ലുസുന്ന പറയുന്നു, അല്ലാഹുവിന്റെ കലാം എന്നാൽ ‘ഹർഫോടും ശബ്ദത്തോടും’ കൂടി സംസാരിക്കുന്ന, കേൾക്കാനാകുന്ന വിധം യഥാർഥത്തിലുള്ള കലാമാണ്. എന്നാൽ അശ്അരികൾ ഇത് അംഗീകരിക്കുന്നില്ല. അവർ പറയുന്നത് അല്ലാഹുവിന്റെ കലാം എന്നാൽ സ്വയം നിലനിൽക്കുന്ന അർത്ഥമാണ്. അത് ഹർഫോടും ശബ്ദത്തോടും കൂടിയുള്ളതല്ല. എന്നാൽ അല്ലാഹു ഈ സ്വയം നിലനിൽക്കുന്ന അർത്ഥത്തിൽ നിന്ന് കടന്നുപോവുന്ന ഒരു ശബ്ദത്തെ സൃഷ്ടിക്കുന്നു. ഇവരുടെ ഈ വാദം ബാത്തിലാണ് എന്നതിൽ യാതൊരു സംശയവുമില്ല. അതാകട്ടെ യഥാർത്ഥത്തിൽ മുഅ്‌ത്തസിലയുടെ വാദവുമാണ്. കാരണം അവർ പറയുന്നത് ഖുർആൻ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടതാണ് എന്നാണ്. എന്നാൽ ഖുർആൻ അല്ലാഹുവിന്റെ കലാമാണ്. പക്ഷെ ഇവർ പറയുന്നു ഖുർആൻ സൃഷ്ടിയാണ്. അത് അല്ലാഹുവിന്റെ കലാമിന്റെ ഒരു ആവിഷ്കാരമാണ്. അങ്ങിനെ അവർ രണ്ടും മുസ്ഹഫിന്റെ രണ്ട് ചട്ടകൾക്കിടയിലുള്ളത് സൃഷ്ടിയാണെന്നതിൽ യോജിച്ചിരിക്കുന്നു.

ഇനി നാം നമ്മുടെ വിഷയത്തിൽ – അതായത് ഹദീഥ് ഖുദ്‌സിയെ കുറിച്ചുള്ള സംസാരത്തിൽ – അതിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് ചെല്ലുന്നത്, അത് പ്രവർത്തിക്കുന്നവനെ നശിപ്പിക്കുന്ന തരത്തിലുള്ള ഒരു നിർമ്മാണത്തിൽ പെട്ട് പോകുമോ എന്ന് ഭയന്ന്, ഒഴിവാക്കുകയാണ് നല്ലത്. ഹദീഥ് ഖുദ്‌സിയെന്നാൽ നബി (ﷺ) തന്റെ റബ്ബിൽ നിന്നും ഉദ്ധരിക്കുന്നതാണ് എന്നതിന്മേൽ നാം ചുരുക്കുക. അത് മതിയാകുന്നതാണ്. ഇനി അല്ലെങ്കിൽ തന്നെയും അതിലാണ് സൂക്ഷ്മത. അല്ലാഹുവാണ് എല്ലാം അറിയുന്നവൻ.

ഷെയ്ഖ് മുഹമ്മദ് സാലിഹ് അൽ-ഉസൈമീൻ (رحمه الله)-ന്റെ അൽ-ഖൗലുൽ മുഫീദ് അലാ കിതാബ് അൽ-തൗഹീദ് (54-55) -ഇൽ നിന്ന് 

ജനങ്ങൾക്ക് അല്ലാഹുവിലുള്ള വിശ്വാസത്തിന്റെ കാര്യത്തിലുള്ള പല നയങ്ങളും മാർഗ്ഗങ്ങളും

Standard

Beautiful landscape

ജനങ്ങൾക്ക് അല്ലാഹുവിലുള്ള വിശ്വാസത്തിന്റെ കാര്യത്തിൽ പല നയങ്ങളും മാർഗ്ഗങ്ങളുമാണുള്ളത്.

അതിൽ ഏറ്റവും അറിവില്ലാത്തവരും, പിഴച്ചവരും, നിഷേധികളുമായവർ അല്ലാഹുവിന്റെ അസ്തിത്വത്തെ നിഷേധിക്കുന്നവരാണ്. അവർ ലോകത്തു കുറവാണ്. ഇനിയതിൽത്തന്നെ അല്ലാഹുവിന്റെ അസ്തിത്വത്തെ നിഷേധിക്കുന്നവർ മിക്കവാറും അങ്ങിനെ ചെയ്യുന്നത് തൽബീസിനും, അവരെ പിഴപ്പിക്കുവാനും, ധിക്കാരം മൂലവുമാണ്. ഫിർഔൻ “എന്താണ്‌ ഈ ലോകരക്ഷിതാവ്‌ എന്ന്‌ പറയുന്നത്‌?” (അൽ-ശുഅറാ: 23) എന്ന് പറഞ്ഞത് പോലെ. പിന്നെ പറഞ്ഞു “ഞാനല്ലാതെ യാതൊരു ദൈവവും നിങ്ങള്ക്കുള്ളതായി ഞാൻ അറിഞ്ഞിട്ടില്ല.” (അൽ-ഖസസ്: 38) “അങ്ങനെ ഫിർഔൻ തന്റെ ജനങ്ങളെ വിഡ്ഢികളാക്കി. അവർ അവനെ അനുസരിച്ചു.” (അൽ-സുഖ്‌റൂഫ്: 54) ഇതാണ് തൽബീസ്. അറിഞ്ഞു കൊണ്ടു തന്നെ ആ ഖൗമിനെ വഞ്ചിക്കുകയും പിഴപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. എന്നിട്ടു മുസ (عليه السلام) ഫിർഔൻ-ന്റെയടുത്തു പറഞ്ഞതിനെ കുറിച്ച് അല്ലാഹു പറഞ്ഞു “കണ്ണുതുറപ്പിക്കുന്ന ദൃഷ്ടാന്തങ്ങളായിക്കൊണ്ട്‌ ഇവ ഇറക്കിയത്‌ ആകാശങ്ങളുടെയും ഭൂമിയുടെയും രക്ഷിതാവ്‌ തന്നെയാണ്‌ എന്ന്‌ തീര്ച്ചയായും നീ മനസ്സിലാക്കിയിട്ടുണ്ട്‌.” (അൽ-ഇസ്രാഅ:102) അല്ലാഹു പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു, “അവയെപ്പറ്റി അവരുടെ മനസ്സുകള്ക്ക്‌ ദൃഢമായ ബോധ്യം വന്നിട്ടും അക്രമവും അഹങ്കാരവും മൂലം അവരതിനെ നിഷേധിച്ചുകളഞ്ഞു. അപ്പോള് ആ കുഴപ്പക്കാരുടെ പര്യവസാനം എങ്ങനെയായിരുന്നു എന്ന്‌ നോക്കുക.” (അൽ-നംല്: 14) എന്നിട്ടു രിസാലത്തിനെ നിഷേധിച്ചവരെക്കുറിച്ചു അല്ലാഹു പറയുന്നു, “എന്നാല് (യഥാര്ത്ഥത്തിൽ) നിന്നെയല്ല അവർ നിഷേധിച്ചു തള്ളുന്നത്‌, പ്രത്യുത, അല്ലാഹുവിന്റെ ദൃഷ്ടാന്തങ്ങളെയാണ്‌ ആ അക്രമികൾ നിഷേധിക്കുന്നത്‌.” (അൽ-അൻആം:33)

മറ്റു ചിലരാകട്ടെ അല്ലാഹുവിന്റെ അസ്തിത്വത്തിൽ വിശ്വസിക്കുന്നവരാണെങ്കിലും യുക്തിയും ജന്മവാസനയും മതവിധിയും തെളിയിച്ച നേരായ മാർഗ്ഗത്തിൽ വിശ്വസിക്കുന്നവരല്ല. തത്വചിന്ത അല്ലാഹുവിന്റെ അസ്തിത്വത്തെ അംഗീകരിക്കുന്നുണ്ട്. അവർ അവന് “പ്രഥമഹേതു”(first cause) എന്നാണ് പേരു നൽകിയിരിക്കുന്നത്. എന്നാൽ അവർ പറയുന്ന കാര്യങ്ങൾ യുക്തിക്കും ജന്മവാസനക്കും റസൂലുമാർ (عليهم السلام) കൊണ്ടുവന്നതിനും വിരുദ്ധമാണ്.

മറ്റു ചിലർ അല്ലാഹുവിന്റെ അസ്തിത്വത്തിൽ വിശ്വസിക്കുന്നു. അവർ അല്ലാഹുവിന്റെ റുബൂബിയ്യത്തിലും അവന്റെ സിഫാത്തുകളിലും സമഗ്രമായി വിശ്വസിക്കുന്നുണ്ട്. എന്നാൽ അവരാകട്ടെ അവനോടൊപ്പം മറ്റുപലതിനെയും ആരാധിക്കുന്നുണ്ട്. ഇതാണ് ജനങ്ങളിൽ മിക്കവാറുമുള്ളത്. അങ്ങിനെ അവർ അല്ലാഹുവിനു പുറമെ മറ്റുള്ളവയെ ആരാധിക്കുന്നതു വഴി ഇബാദത് സംബന്ധമായ തൗഹീദിൽ (ഉലൂഹിയ്യത്തിൽ) വ്യതിചലിച്ചവരാകുന്നു.

എന്നാൽ നബിമാരും(عليهم السلام) അവരുടെ മാർഗ്ഗം പിൻപറ്റിയവരും ഇത്തരം അബദ്ധപരമായ മാർഗ്ഗങ്ങളിൽ നിന്നും മുക്തരാണ്. അതിനാൽ അവർ അല്ലാഹുവിൽ വിശ്വസിക്കുന്നത് സമ്പൂർണ്ണമായൊരു വിശ്വാസത്താലാണ്. അവർ റുബൂബിയ്യത്തിലും ഉലൂഹിയ്യത്തിലും അല്ലാഹുവിന്റെ നാമങ്ങളിലും വിശേഷണങ്ങളിലും അവന്റെ ഏകത നിലനിർത്തുന്നു. ആരാധന അവനു മാത്രമായി ശുദ്ധപ്പെടുത്തുന്നു. അവനുപുറമെ ആരാധിക്കപ്പെടുന്നവയിലെല്ലാം അവർ അവിശ്വസിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

(ഷെയ്ഖ് അബ്ദുർറഹ്മാൻ ഇബ്നു നാസിർ അൽ-ബർറാക്കിന്റെ താ’അലീഖ് ആലൽ ഖവാ’ഇദ് അൽ-മുസ്‌ലാ 14-15)